z innymi jednostkami (bankiem, kooperantami, odbiorcami produkcji itd.). Przedsiębiorstwa są zatem odpowiedzialne za wykonanie nie tylko zadań planowych, lecz również podjętych we własnym zakresie zobowiązań.
Nie ma centralnego organu, który koncentrowałby w swych rękach całą produkcję i rozdzielałby ją w sposób administracyjny. Dystrybucja zarówno środków spożycia, jak środków produkcji dokonuje się poprzez akty kupna-sprzedaży, płaca jest zróżnicowana i występuje w formie pieniężnej, rachunek gospodarczy oparty jest na kategoriach towarowo-pienięż- nych (koszty, ceny, zyski itd.), istnieje rozwinięty system finansowy i kredytowy, słowem, gospodarka socjalistyczna jest gospodarką towarowo-pie- niężną.
Marksowskie ujęcie problemu towaru i produkcji towarowej odznacza
i
się dwiema charakterystycznymi cechami. Po pierwsze, towar nie jest traktowany po prostu jako rzecz stanowiąca przedmiot wymiany, lecz jako kategoria ekonomiczna, wyrażająca stosunki między producentami. Wymiana towarów stanowi de facto wymianę działalności między grupami społecznymi.
| |
|