Inaczej rzecz ma się w modelu, w którym również decydują preferencje szczebla centralnego, ale przekazywane w formie nie bezpośrednich nakazów, a pośrednio przez kursy-ceny i bodźcowe kryterium maksymalizacji zysku. W takim modelu optimum całościowe realizuje się poprzez optymalizacje cząstkowe, a decyzje dotyczące wyboru wariantów podejmowane są na szczeblach wykonawczych. Ceny muszą zatem zawierać nie tylko koszty własne. Wybory odcinkowe powinny być sterowane za pomocą
systemu cen zawierających renty wyrażające możliwość alternatywnego zastosowania surowców, materiałów, kapitału czy pracy w innych gałęziach gospodarki, a także ograniczenia w handlu zagranicznym i mocy produkcyjnych. Równie i dla tego modelu kierowania gospodarką konieczny jest rozbudowany system informacji planistycznej dla wyznaczania kursów i cen oraz odpowiedni mechanizm dla ich weryfikacji.
Pomiędzy szczeblem centralnym a szczeblami wykonawczymi istnieją szczeble pośrednie, z których każdy ma określone pole manewru decyzyjnego, przy czym sfery tych decyzji są hierarchicznie powiązane. Pomiędzy preferencjami centralnego planisty a preferencjami szczebli wykonawczych czy odbiorców końcowych istnieje gama preferencji ogniw pośrednich, wywołujących określony wpływ na podejmowane decyzje.
zegarki | programowanie |
|