Nie dostrzega się tu sprzężeń zwrotnych między korzyściami własnej gospodarki a korzyściami innych krajów.
Wydaje się, że właściwą podstawę współpracy gospodarczej krajów socjalistycznych, zapewniającą racjonalny międzynarodowy podział oraz prawidłowe kojarzenie interesów narodowych z interesami całej wspólnoty, stanowi zasada nakładów komparatywnych. Zgodnie z tą zasadą kraj A powinien się specjalizować w produkcji x, a nie np. y wtedy, gdy w porównaniu z krajem B zdolny jest wytwarzać produkt x względnie niższym nakładem pracy niż kraj B. Jest to zasada wywodząca się z klasycznej teorii kosztów komparatywnych D. Ricardo. Nie może ona jednak być w pełni z tą teorią utożsamiana. W zastosowaniu do kształtowania współpracy gospodarczej krajów socjalistycznych zasada ta powinna ulec modyfikacji w kierunku uwzględnienia: - ■
1. pełnych nakładów pracy społecznej oraz warunków bilansowych danego kraju,
2. czynnika czasu, co pozwala na zastosowanie jej do ocen efektywności w ujęciu dynamicznym.
Jak-najogólniej rozpatrując - powinien działać mechanizm współpracy gospodarczej w oparciu o tę zasadę i jakie muszą być spełnione warunki, aby w efekcie osiągnąć racjonalny podział pracy w przekroju międzynarodowym?
| |
|